เรื่อง นิยาย สตอรี่ Sweet war สงครามรัก จับหัวใจยัยตัวร้าย

เนื้อเรื่อง ตอน ล่าสุด เรื่อง นิยาย นิยายมาใหม่

ฉันเข้ามาคณะตัวเองหลังจากที่ค้างห้องของไวน์เมื่อคืน ด้วยการที่ไวน์มาส่งที่หน้าคณะศึกษา ตั้งแต่เช้าตรู่ซึ่งฉันก็หวังว่าจะไม่มีใครเห็นฉันกับไวน์นะ

“ตอนกลางวันจะให้มารับมั้ย”ไวน์ถามฉันมาอีกครั้ง และฉันก็ส่ายหน้าตอบกลับไปเป็นครั้งที่ร้อยแล้วมั้ง ไม่รู้ว่าฉันเป็นบ้าอะไรตั้งแต่ได้ยินไวน์บอกเมื่อคืน ตอนเช้าฉันก็แทบจะไม่พูด ไม่สิเรียกว่าไม่พูดกับเขาเลยถึงจะถูกกว่า ก็มันรู้สึกแปลกนี่ เหมือนถูกสารภาพรักเลย....

“เอางั้นก็ได้”ไวน์พูดได้แค่นั้นก่อนจะขับรถออกไป ส่วนฉันได้แต่ยืนมองดูท้ายรถของไวน์ค่อยๆจากไป

ฉันเดินเข้ามายังตึกคณะซึ่งก็เริ่มมีนักศึกษาเข้ามาบ้างแล้วเหมือนกัน ฉันเดินไปที่ๆประจำที่คิดว่าอาจจะเจอกลุ่มเพื่อนทั้งหลายของฉันอยู่ แต่เปล่าเลยนอกจากจะเจอเพื่อนของฉันแล้วฉันยังเจอใครอีกคนหนึ่ง

“ไง”ฉันทักเขาไปอย่างเลื่อนลอย ฉันเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าตัวเองจะถูกแฟนทิ้งและผิดนัดเหมือนเมื่อวาน บอกตรงๆนะฉันเป็นคนธรรมดา และฉันเองก็รู้สึกเคืองเขาอยู่ไม่น้อยเลย

“ไหนๆก็มาแล้วนะ คุยกันดีๆละกัน”ยัยแป้งบอกแล้วลากยัยโบว์ให้ลุกออกไปอีกทาง น่าตลกสิ้นดี ทั้งที่เมื่อวานฉันพยายามจะทำให้ยัยแป้งคืนดีกับแฟน แต่มาวันนี้กลับเป็นยัยแป้งเองที่เป็นคนพยายามให้ฉันคุยดีๆกับยิม

“เมื่อวานรอนานมั้ย”ยิมยิงคำถามทันทีเมื่อฉันนั่งลงตรงข้ามกับเขา

“......”ฉันมองหน้ายิมนิ่ง เพื่ออะไรนะเหรอ ก็ง่ายๆเพื่อที่ฉันจะได้ปรับอารมณ์ตัวเองไม่ให้เผยด้านมืดออกมาต่อหน้ายิมยังไงละ ฉันรู้ว่ามันไม่ดีที่ฉันจะเปรียบใครต่อใครว่าดีกว่ากัน แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบระหว่างยิมกับไวน์ขณะที่ฉันอยู่กับไวน์ฉันฉันเป็นตัวของตัวเอง ฉันทำได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องอายใคร แต่พอฉันอยู่กับยิมฉันต้องเก็บมันเอาไว้ทุกอย่างเพื่อให้เขาเห็นแต่ด้านดีของฉัน เพื่อเขาจะได้รักฉันนานๆ

“ไม่นานหรอก....พอคิดว่านายจะไม่มาฉันก็กลับหอ...”ฉันโกหกไปจนได้....ฉันไม่รู้ว่ายิมจะเชื่อมั้ยแต่ฉันก็ทำมันไปแล้ว

“เธอโกหก”นั่นไงมันไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง.....

“บอกฉันมาว่าเธอไปไหน”

“ก่อนที่จะถามคนอื่นว่าไปไหน นายควรจะบอกก่อนนะว่านายไปไหนมา ถึงได้ผิดนัดฉัน...ยิม”

“เฮ้อ.....พอดีมีธุระด่วนกับเพื่อนนะ”ยิมเสยผมขึ้นเหมือนกำลังลำบากใจกับอะไรบางอย่างที่พูดออกมา

“งั้นเหรอ....งั้นฉันก็จะบอกนายว่าฉันไปนอนหอเพื่อนมา นายจะเชื่อหรือไม่ฉันก็จะไม่สนทั้งนั้น”มันช่างไม่ยุติธรรมสิ้นดีทั้งๆที่ฉันพยายามจะเชื่อว่าเขาพูดความจริง แต่เขากลับรู้เมื่อฉันโกหกเขาทุกครั้ง.....

“ฝัน...”

“นายจะถามฉันแค่นี้ใช่มั้ย งั้นฉันไปเข้าเรียนละ”ฉันกลั้นใจลุกจากที่นั่งเพื่อเดินออกมาทันที

“ตอนกลางวันฉันจะมารับเธอ....”ยิมพูดมาอีกครั้ง และมันก็ทำให้ฉันต้องหันกลับมามองหน้าเขาอีกครั้ง

“ไม่ต้องหรอกยิม”นายยังจะให้ฉันรอนายอีกเหรอยิม รอทั้งๆที่ไม่รู้ว่านายจะผิดนัดอีกรึเปล่าเนี่ยนะ

“ฉันจะมา”ฉันไม่ตอบอะไรกลับไปนอกจากจะหันหลังแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น ฉันไม่ร้องไห้ เพราะฉันสัญญากับตัวเองแล้วว่าฉันจะไม่ร้องไห้ให้กับความรักครั้งนี้.....เพราะอะไรนั้นเหรอเพราะส่วนลึกของฉันมันร้องเตือนเสมอว่าความรักครั้งนี้มันคงไปไม่รอดนะสิ ยิม....เขาแตกต่างออกไปจากฉันโดยสิ้นเชิง และฉันเองก็เริ่มรู้ทีละนิดเมื่อเราคบกัน.....

“เป็นไงไอ้ฝัน”ยัยแป้งถามขึ้นมาทันทีเมื่อฉันเดินเข้ามาในห้องเรียน

“อะไร”

“ก็คุยกับยิมแล้วเป็นยังไงบ้าง”

“ไม่มีอะไรนี่”

“เฮ้ย!ไม่มีได้ไง ยิมเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วนะ เรื่องเมื่อวาน”แป้งแย้งออกมาเมื่อฉันทำท่าไม่สนใจจะเล่าให้ฟัง

“งั้นก็ไปถามยิมเอาละกัน”ฉันตัดบทเพื่อนตัวเองเฉยเลย โทษทีนะเพื่อนแต่ฉันไม่พร้อมจะเล่าให้แกฟังตอนนี้

“ไม่เอา!เล่ามาเดี๋ยวนี่เลย ถ้าแฟนแกทำให้แกเสียใจฉันจะไปถลกหนังหัวมันให้”ยัยแป้งยังคงตื้อต่อไปจนฉันใจอ่อน

“เฮ้อ....เขาแค่ถามฉันเฉยๆว่าเมื่อคืนไปไหนมา”ฉันยอมปริปากเล่าออกมาจนได้

“แล้วตกลงแกไปไหนมาว่ะ”

“ฉันตอบไปว่าไปนอนหอเพื่อนมา”

“เฮ้ย!เพื่อนไหนว่ะ คนเพื่อนน้อยอย่างแก แถมยังขี้เกรงใจคนอื่น นอกจากพวกฉันแล้วแกยังกล้าไปนอนกับใครอีก”ยัยเพื่อนรักที่แสนรู้ใจฉัน จ้องฉันอย่างจับผิด

“บอกมานะไอ้ฝัน ว่าแกไปนอนกับใครมา”

“ใช่ๆบอกมานะ”ยัยโบว์ก็อีกคน เฮ้อ.....

“ไม่บอก”

“บอกมา!”แล้วทีนี้ยัยเพื่อนสองคนก็ประสานเสียงกันชัดเจน จนฉันรำคาญ....

“เอ่อ! ฉันไปนอนกับผู้ชายมา พอใจยัง !”ฉันพูดประชดออกไปอย่างรำคาญ จนยัยเพื่อนสองคนที่พยายามคาดคั้นเอาคำตอบกับฉันถึงกับอ้าปากค้างไปเลย แต่พวกหล่อนก็ไม่ได้พูดอะไรมากเพราะรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังเผยด้านมืดของตัวเองออกมาแล้วยังไงละ……

ฉันลงมายังใต้ตึกหลังจากเลิกคลาสเพื่อพักกลางวัน ไม่สิตอนบ่ายฉันไม่มีเรียนนี่ งั้นฉันกลับไปนอนที่หอเลยดีกว่า หุหุ^.^ แต่ความคิดทั้งหมดของฉันต้องหยุดลงเมื่อฉันเจอใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงหน้า

“ไง ฉันมารอเธอก่อนนะ”ยิมทักมาอย่างอารมณ์ดี อย่าบอกนะว่าหมอนี่โดดเรียนเพื่อมารอฉัน

“อย่าคิดจะด่าฉันว่าโดดเรียนมารอเธอนะ เลิกคลาสปุ๊บ ฉันก็โดดออกห้องมาหาเธอปั๊บเลย”ยิมพูดดักคอฉันก่อนที่ฉันจะด่าเขาไปจริงๆ ใช่สิ...ฉันผิดเองแหละที่ลืมคิดไปว่าคณะวิศวะกับคณะศึกษามันอยู่ใกล้กันเพียงแค่ข้ามถนน

“จะว่าไปเหนื่อยชะมัดเลย”ยิมดึงเสื้อตัวเองไปมาเป็นการพัดเบาๆ

“แล้วใครใช้ให้มากันละ”ฉันว่าประชดเขาไปอีกครั้ง ฉันมีสิทธิ์ใช่มั้ย ที่จะทำแบบนี้กับแฟนตัวเองนะ.....

“เพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องเมื่อคืน”

“มาทำแบบนี้แล้วมันจะได้ประโยชน์อะไรละ”ฉันเผลอหลุดพูดประโยคที่ร้ายกาจออกไปได้ยังไงกันเนี่ย ยิมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะกลับมาปั้นหน้ายิ้มเหมือนเดิม

“ไปกินข้าวกันเถอะ...ฮัดเช่ย!”แล้วอยู่ๆยิมก็จามขึ้นมาเสียงดังเฉยเลย

“นายเป็นหวัดเหรอ”ฉันถามเขาไป และมันก็ทำให้ฉันนึกถึงใครอีกคน เมื่อวานเขาก็ตากฝนเพราะฉันนี่นา.....

 

“ตอนบ่ายนี่เธอไม่มีเรียนใช่มั้ย”ยิมถามฉัน หลังจากที่เราสองคนทานข้าวกันเสร็จแล้ว

“อะ....อืม”พอฉันตอบออกไปแบบนั้นยิมก็ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที ยัยบ้าฝัน!!ทำไมเธอไม่โกหกไปว่า ยังมีเรียนต่ออยู่ละ

“งั้นดีเลย”

“อะไรจะทำอะไร!”ฉันถามยิมออกไปอย่างตกใจเมื่อเห็นท่าทางแปลกๆของเขา

“ไปนั่งเรียนกับฉันสักวิชามั้ย”

“ไม่เอานะ!ยิม!”

เชื่อฉันสิว่าเขาไม่ยอมฟังฉัน ไอ้พวกผู้ชายชอบใช้แต่กำลัง! ไม่ใช้สมอง! ไม่รู้รึไงว่าฉันรู้สึกลำบากใจแค่ไหนกับการที่ต้องถูกพวกเขาลากแบบนี้!

ในที่สุดฉันก็เข้ามานั่งเรียนกับยิมในวิชาอะไรสักอย่างของเขาเนี่ยแหละ แถมยังเป็นคณะของเขาอีกต่างหาก และอาจารย์ยังอุตส่าห์กรุณาไม่เช็คชื่อ แต่ในความโชคดีมันยังมีความโชคร้ายอยู่และไอ้ที่แย่สุดๆมันก็ยังมีนะ ก็จะอะไรได้ละก็ฉันต้องมานั่งท่ามกลางบุรุษเพศทั้งหลายเนี่ยแหละ-_-;;;

“หวัดดีไอ้ยิม”อยู่ๆก็มีเสียงๆหนึ่งทักทายขึ้นมาจากทางข้างหลังของฉันและยิม และมันก็เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันช็อคมากเมื่อพบว่าเขาคือ....ไวน์T^T

“เออ หวัดดี”ยิมเองก็ทักกลับอย่างไม่ค่อยจะสนใจไวน์สักเท่าไร แต่ฉันนี่สิ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลย-_-;;

“นั่งด้วยคนสิ”ไวน์ไม่พูดเปล่า เขานั่งลงทันทีที่ไม่มีใครตอบรับเขาเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้าย ไวน์นะไวน์ ไอ้หมอนี่ นั่งตรงไหนไม่นั่งดันมานั่งข้างฉันซะได้

“หวัดดีฝันไม่เจอกันนานเลยนะ”ไวน์ทักฉันขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“อ่ะ....เออ...คือว่า”แล้วจะให้ฉันตอบว่าไงละ ช่วยเขียนสคลิปมาให้ฉันอ่านก่อนได้มั้ย ถามงี้ฉันไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว

                “ว่าไงไอ้ไวน์ เมื่อคืนหายหัวไปไหนมา ไม่เห็นมาดื่มกับกูเลย”ก่อนที่ฉันจะได้ตอบไวน์ไปเป็นประโยคสมบูรณ์ เพื่อนของเขาที่นั่งอยู่โต๊ะข้างหน้า ก็หันหลังมาถามไวน์แทน

“กูไปอยู่กับที่รักมา...........เนอะ”

“หา?”แล้วไม่ทราบว่านายจะหันหน้ามา ‘เนอะ’ทางฉันทำไมยะ เหงื่อฉันผุดไหลออกมาเหมือนไปตากฝนมาเลยละทีนี้

“เป็นอะไรไปฝัน”ยิมถามฉันขึ้นมาเมื่อฉันมีท่าทางแปลกๆ

“ปะ...เปล่า”ฉันรีบหันหน้าไปทางยิมแทน พร้อมกับดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ

“หือ มีอะไรเหรอ”ยิมไม่ถามเปล่าเขายื่นหน้ามาใกล้ฉันจนปลายจมูกเราแทบจะชนกันอยู่แล้ว ฉันเลยเอนหลังถอยหนีเขา จนท้ายทอยของฉันมันไปชนเข้ากับไหล่ของไวน์เต็มๆ

“มาซบไหล่ผมเนี่ย คิดอะไรกับผมรึเปล่าครับ”ประโยคนี่มันหลุดออกมาจากปากของไวน์ค่ะ ฮือ....ฉันอยากจะบ้าตาย

“เปล่า”ฉันรีบกระเด้งตัวหนีออกมาทันที

“ยิมให้ฉันออกไปรอข้างนอกเถอะนะ”ฉันทำเป็นไม่สนใจไวน์ ทั้งๆที่ความจริงแล้วใจฉันเต้นแรงจนจับจังหวะแทบไม่ถูกเลย

“ไม่”ขอบใจนะคุณแฟน ที่ปฏิเสธคำขอของฉันอย่างไม่ใยดี ฮือๆๆ

“แต่.....”

“เฮ้! ไอ้ยิมว่าจะถามตั้งแต่เข้ามาแล้ว คนนี้ที่พามานะ แฟนเหรอวะ”เพื่อนคนหนึ่งของยิมถามแทรกขึ้นมา ก่อนที่ฉันจะได้ต่อรองยิมอีกครั้ง และมันก็ทำให้ฉันต้องหันไปมองหน้าสบตากับยิม

“ก็เออดิวะ”ยิมตอบออกไปแทบจะไม่เสียเวลาคิดอีกด้วยซ้ำ ทั้งๆที่ฉันน่าจะดีใจ แต่ทำไมมันมีรัศมีอำมหิตมืดมนแผ่ออกมาจากทางข้างหลังฉัน จนฉันยิ้มไม่ออก เพื่อนของยิมต่างส่งเสียงแซวจนฉันอายแทบจะเอาหน้ามุดพื้น แต่มีแค่คนเดียวเท่านั้น

ปัง!!

“เฮ้!มึงเป็นบ้าอะไรวะ”เพื่อนที่ถูกไวน์ถีบเก้าอี้เสียงดังสบถออกมาอย่างหัวเสีย และมันก็ทำให้ฉันต้องหันไปมองหน้าของไวน์ และมันก็เป็นอย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆด้วย เขาทำหน้าบอกบุญไม่รับ จนมันทำให้ฉันอึดอัดมากกว่าเดิม

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะอาจารย์เริ่มคลาสแล้ว ฉันที่นั่งอึดอัดอยู่ระหว่างผู้ชายสองคนท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงของอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่หน้าห้อง นี่ฉันควรจะหลับเหมือนที่ตัวเองเคยทำทุกครั้งที่เข้าคลาสเรียนตัวเองเลยดีมั้ยนะ

แต่ความเงียบมันกลับทำให้ฉัน รู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมของพวกเขาทั้งสองคนได้ชัดเจนยิ่งขึ้น มากขึ้นกว่าตอนที่ฉันอยู่กับพวกเขาคนใดคนหนึ่งตามลำพัง มันช่างแตกต่าง ใช่มันแตกต่างออกไป กลิ่นที่มันทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาสองคนนั้นช่างแตกต่างกัน.....

แต่ที่เหมือนกันของกลิ่นน้ำหอมของพวกเขาคือกลิ่นที่มันกำลังทำให้ฉันเริ่มเวียนหัว อาจจะบวกความอึดอัดที่มันทำให้ฉันอยากจะวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้สักที สมองฉันมันจึงสั่งการให้ร่างกายของฉันมันทำงานบางอย่างขึ้นมา

“อ้วก!!”ฉันอาเจียนออกมากลางห้องแลกเชอร์ เลยละค่ะทุกท่าน

1000 snow
นามปากกา 1000 snow
ชื่อ 1000 snow
ลายเซ็น
ลำดับชื่อตอนupdateอ่านคอมเม้นต์

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

ชอบเรื่องนี้มอบ Cool ให้เลย

ข้อความทีท่านได้อ่านจาก เว็บเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบ ต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ webmaster@NiYay.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ


สงวนลิขสิทธิ์ © 2014 NIYAY.COM